تولدي دوباره 

به نام خدا

با  یاری  خداوند  از  امروز  این  وبلاگ  شروع  به  کار  مجدد  خواهد  نمود  .

از  شما  عزیزان  خاهشمند  هستیم  با  نظرات  خود  ما  را  در  هر  چه 

بهبود  کردن  این  وبلاگ  یاری  نمایید  .

یزدان  پشت  و  پناه  شما.

   

مناجات 

تكرار كن
تكرار كن ، فراغت را و رهايي را
تكرار كن
خنده ي بلند شاخسار بي تاب را بر پرواز بي گاه پرنده ها
كه صيادي در ميان نبوده است جز باد
تكرار كن
پرنده اي را كه چون انديشه ي سپيد و شاد من
جز دل ابرها
آشيان گرم هيچ باغي را نپذيرفته است
تكرار كن

نفس هاي شكوفه را زير منقار سنگين مرغ بهار
تكرار كن
پرپر شدن را و شكفتن را
تكرار كن
خزان شدن را و رستن را
تكرار كن
غرور شادمانم را بر اسب بادپاي چوبين
و ريزش حصار بلنمد قلعه ي مفتوح موهوم را
تكرار كن
پيشاني خوني همگنان معصوم را
تكرار كن
جاده ي گريزان را تا آستانه ي نخستين خانه شهر مه آلود
و نغمه ي دردناكن را تا گوش نخستين دختر برآن آستانه مردد
و تپش هايم را تا سينه ي آن دختر
كه گلوگاهش افق روشن ستاره اي زرين بود
و اينك پروازگاه پرنده اي زرين است
تكرار كن
نفرينم را تا مفصل بالهاي آن پرنده
و بشكن بالهايي را
كه بر آشيان سرد بوسه هاي من گسترده اند
بوسه هايي كه از هول پرنده ي زرين
بر گرد آشيانه ي خود
سرگرداني و دريغ آرميدن را
به نغمه اي سوگوار تسبيح مي كنند
تكرار كن
استغراق شبانه را بر دريچه ي آزاد در گذرگاه عطرهاي بر بال نسيم مسافر
تكرار كن
لحظه هاي بازنيافتني را
خوابگردي كودكانه را در نخستين غروب هاي بهار دشت
تا ساقه هاي شاداب
زير پاي سنگين چشم هايم خم شوند
تا رويش علف ها را
با كف پاهاي عريان احساس كنم
تا تپش قلب كوچك پروانه را
بر سينه ي كرم غنچه بشنوم
تا چشم انداز احساس هاي گوارا را
با درنگي بي تابانه بر تجربه هاي دردناك
حصار رضايت كشم
تا زندگي را بپذيرم
تا به مرگ نينديشم
تا به هيچ نينديشم
تا انديشه اي نداشته باشم
تكرار كن
تا اشتباه نكنم
تا بي خردانه بر لحظه ها گام نگذارم
تا ناهشيار و بي اعتنا
اكنون را به فريب باغ هاي ناشكفته ي فردا ، آزرده نسازم
تا به افق ننگرم
و درياي جيوه را
با همه نرمي و تلاطم
زير پاي خود و پيش روي خود احساس كنم
تكرار كن و مقدر كن تا پشيمان نشوم
تا پشيمان شوم كه چرا پشيمان شدم
تكرار كن
و لحظه هايي را كه به گرداب حادثه پايان يافت
مقدر كن تا جويبار لحظه ها را به سوي درياي آرام حادثه اي دلپذير كج كنم
مقدر كن تا خود حادثه اي شوم
تكرار كن
مرا تكرار كن
آمين                                        مناجات از منوچهر آتشی

 

با  تشکر  از  حسن  آقای  گل  که  لطف  کردن  و  لینک  اشعار  و 

 مناجات  های  منو  چهر  آتشی  را  برای  بینندگان  خوب  این  وبلاگ  پیدا  کردند .

 

   

Joy From Game 

گیم نت  XIII

گیم نت XIII  اولین مرکز بازیهای تحت شبکه شهرستان گناباد افتخار دارد

 با ارائه جدید ترین بازیهای کامپیتری از قبیل :

                                                                                                                            Fifa ۲۰۰۸

                                                                                              Counter Strike ۱.۲۳ new ersian

                                                                                                          War craft new versian                                                                                                                               

                                                                                                           Generals new versian     و ده ها بازی جذاب کامپیو تری دیگر و همچنین رایت   Cd  جدید ترین

 بازیهای کامپیو تری روز دنیا و رایت   Cd   جدید ترین آهنگهای صوتی ایرانی

و غربی در خدمت شما همشهریان عزیز و دانشجویان گرامی باشد .

با مدیریت : حسین زنده دل

آدرس:گناباد - خیابان امام خمینی (ره) - روبروی ناسیونال

تلفن : ۷۲۵۸۴۳۸

بغض 

حياط از صداي من پر است                      و حوض از شناي من

و پنجره پر است از نگاه مادرم                 هوا چه آفتابي است!

                                               ***

حياط از سكوت من پر است                    و حوض از غبار

و قاب پنجره تهي است                        و بغض در گلوي آسمان نشسته است

 

کاش 

زندگی ای کاش بی معنا نبود

               روز ها یم کاش چون حالا نبود

وسعت دلها به قدر آسمان

               این همه غم همنشین ما نبود

مهر بانی توی دلها خانه داشت

               زخم طوفان در دل دریا نبود

باد پاییزی که کارش چیدن است

               در خیال چیدن گلها نبود

ساد گی کالای بازار جهان

               زور و تزویر و ریا اینجا نبود

مرد تنهایی که می گفت از وصال

               اینچنین آواره صحرا نبود

زندگی بی عشق مثل مردم است

               زندگی ای کاش بی معنا نبود 

چه بخواهي چه نخواهي 

من عاشق آن روي چو ماهم چه بخواهي چه نخواهي

               دلبسته آن چشم سياهم چه بخواهي چه نخواهي

پيداست غم عشق تو زيباي من،اي خوب ترينم

               از چاك گريبان نگاهم چه بخواهي چه نخواهي

از روز ازل قسمتم اين بود عزيزم،كه بنوشم

               از چشمه عشق تو گياهم چه بخواهي چه نخواهي

عمري است كه مجنونم و سر گشته و خواهان تو هستم

               اين شعر و غزل هست گواهم چه بخاهي چه نخواهي

دل بستن و عاشق شدن ار جرم و خطا هست به نزدت

               آلوده اين جرم و گناهم چه بخواهي چه نخواهي

راهي بجز از سوختن و ساختنم نيست،چو افتاد

               اين آتش جان سوز به كاهم چه بخواهي چه نخواهي

بيهوده مترسان دل ديوانه من را ز عقوبت

               چون از دو جهان جز تو نخواهم چه بخواهي چه نخواهي

نيايش 

خداوندا

آرامشی به من عطا فرما تا بپذیرم آنچه را نمی توانم تغییر دهم

و اراده ای که تغییر دهم آنچه را می توانم

ودانشی که تفاوت این دو را بدانم

آنچه را می توانی یا می اندیشی که می توانی آغاز کن!

در جسارت نبوغ و قدرت و سحر و جادو نهفته است

 آنچه را بتوانیم تصویر کنیم به یاری خداوند به دست خواهیم آورد.

این راست است که آدمی همان می شود که در ذهنش تصویر میکند.

هنوز 

قدم میزنم در یقینم هنوز                            کنار دلم می نشینم هنوز

من از سمت زخم غروب آمدم                      سواری که بر روی زینم هنوز

ببین راه جوی شبان تواند                            دو تا مشعل آستینم هنوز        

اگر چه تو را بارها مرده ام                             تو آنی که بر میگزینم هنوز

مرا از حدود نگاهت مران                               که من اهل این سرزمینم هنوز

تو را ای بهاری ترین شکل عشق!                  در آینه می آفرینم هنوز

 

  

عشق هم ارتفاع دارد 

آن قدر بنشين آن بالا تا شايد خورشيد حريف لجبازي ات

شود.هي چشمك بزن و مرا دست بينداز،هي به من

بخند و پز بده كه تو بالايي و من پايين!

شايد اگر آسمان نبود، نزديك تر بوديم.آن وقت،همه

وسعت دنيا يك خانه مي شد براي تو و من و تمام

فاصله ما،تكه اي ابر بود كه آن هم بالاخره، يا از چشم

من مي باريد يا از چشم تو!

شايد اگر خواب حقيقت داشت،من هم،هميشه با

تو، آن بالا بودم و مثل عادت ميكردم تا به تمام

پاييني ها بخندم و چشمك بزنم! 

شايد اگر عشق نبود، من با اولين خميازه به خواب

مي رفتم و هرگز گردن ام را براي ديدن ات كج

نمي كردم!

نمي دانم اگر اين عشق آن قدر قدرت دارد كه بهانه ي

سر به هوايي ام با شد ،چرا نمي توانند بهانه زمين گيري

تو شود؟...نمي دانم...شايد عشق هم ارتفاع دارد... من

اين پايين،با چشمان باز و تو آن بالا،با چشمك

هايت، و فاصله ها يمان پر است از پله هاي عشق!